Beč i danas pamti ime Akifa Selmanovića Alena, čovjeka kojeg su mnogi opisivali kao gospodina sa asfalta, obrazovanog Sandžakliju i vlasnika čuvene pizzerije “Palermo”. Njegova životna priča, nedavno objavljena na popularnoj Facebook stranici “Legende devedesetih”, izazvala je veliki broj komentara i sjećanja.
Akif Selmanović Alen rođen je 17. novembra 1947. godine u selu Gurdijelje kod Tutina. Put ga je, kao i mnoge Sandžaklije, najprije odveo u Beograd, a zatim u Austriju, gdje je izgradio ime i reputaciju. U Beču je postao simbol sandžačke dijaspore, poznat i cijenjen među Jugoslovenima, ali i u ruskoj zajednici.
Za razliku od stereotipa o “bossevima s asfalta”, Alen je, kako se navodi, bio gospodin koji nikada nije maltretirao ljude, a ipak je imao ogroman autoritet. Bio je vlasnik pizzerije “Palermo”, mjesta okupljanja mnogih gastarbajtera i poznatih Bečlija.
Alen je važio za osobu izuzetne naobrazbe – ljubitelj istorije, filozofije i knjige. Bio je i strastveni kockar, poznat po partijama barbut-a, u kojima je stekao znatan novac. “Bio je profesor sandžačkim momcima, veoma načitan, a o knjigama i filozofiji govorio je s mladima koji su ga slušali kao sunđer”, piše u statusu.
Njegov najbliži prijatelj bio je poznati Giška Božović. Njihovo prijateljstvo opisuje se kao neraskidivo, a upravo zbog takvih odnosa Alen je stekao poštovanje i među onima koji su u Beču važili za najopasnije.
Iako je važio za autoriteta, Alen je bio i porodičan čovjek – oženjen, otac troje djece. Njegov život obilježila je tragedija kada je 2008. godine u Beču stradao njegov drug Edip Šećović Šećo, šampion u boksu. Od tuge i žalosti, Alen je doživio moždani udar i preminuo dvije godine kasnije.
Objava na stranici “Legende devedesetih” izazvala je brojne komentare onih koji su ga poznavali:
-
“I Alen i Šećo su bili ljudine. Beč i danas tuguje za njima. Slava im”, napisao je jedan korisnik.
-
“Edip Šećović Šećo je bio ljudska gromada, čovek koji je voleo sve i pomagao svima”, dodao je njegov prijatelj.
-
“Za mene najveća ljudina i najopasniji čovek iz tog kraja je Munir Fiuljanin – Muki Estrada”, prisjetio se drugi komentator, ukazujući na još jedno poznato ime iz dijaspore.
U komentarima se pominju i drugi ljudi iz Sandžaka koji su obilježili gastarbajterski život u Beču – džudista i pjevač Munir Fiuljanin Muki, Edip Šećović Šećo, kao i klub “Golden gejt” koji je vodio Alenov brat Sali.
Iako je prošlo više od decenije od njegove smrti, ime Akifa Selmanovića Alena i danas se s poštovanjem spominje u Sandžaku i Beču. Za mnoge on ostaje simbol vremena kada su se u inostranstvu isprepletali čast, prijateljstvo i život na ivici.
