Ime Hazbija Hukić i danas se u Novom Pazaru izgovara s poštovanjem. Ne samo zbog rezultata koje je ostvario na biciklističkim stazama širom bivše Jugoslavije i Evrope, već i zbog ljudskih vrijednosti koje su obilježile njegov sportski put. Bio je takmičar velikog potencijala, ali i čovjek koji nije pristajao na nepravdu – čak i onda kada ga je to koštalo najvećih snova.
Biciklizam je u njegov život ušao rano, sa svega 14 godina. Prva pobjeda, ostvarena 1969. na opštinskom takmičenju povodom Dana mladosti, bila je presudna. Iako mlađi od konkurencije, Hukić je tada shvatio da je biciklizam njegovo trajno opredjeljenje. Od tog trenutka, započinje niz pobjeda na lokalnim i regionalnim trkama, koje će kulminirati početkom sedamdesetih.
Prelomna godina bila je 1972. Novi Pazar je tada ugostio juniorsku ekipu Metalca iz Kraljeva, jednog od najjačih klubova u SFRJ. Na tradicionalnoj trci 25. maja, pred nekoliko hiljada gledalaca, Hukić je izveo furiozan nastup i pobijedio, poremetivši sve prognoze. Taj trijumf otvorio mu je vrata ozbiljne karijere i doveo ga u redove Metalca, koji je vodio legendarni Radoš Čubrić.
U Kraljevu stiče reputaciju pouzdanog i hrabrog vozača. Prve godine pamti i po anegdotama koje oslikavaju skromne početke – putovanje biciklima iz Novog Pazara i noćenje na klupi pored željezničke stanice. Uprkos svemu, već na prvim nastupima u novom dresu ulazi među deset najboljih, učeći brzo i gradeći iskustvo.
Nakon Metalca, karijeru nastavlja u beogradskom Partizanu, gdje bilježi niz zapaženih rezultata: pobjede u Kupu Srbije, titulu prvaka Srbije, vicešampionsko mjesto u ciklo-krosu i plasman među najbolje na prvenstvu Jugoslavije. Posebno poglavlje njegove karijere čini dres reprezentacije – čak 48 nastupa na međunarodnim trkama širom Evrope, od Italije do Istočnog bloka.
Kruna takmičarske karijere stigla je 1977. godine na Balkanijadi u Rumuniji. Ekipna bronzana medalja, osvojena uz snažan timski duh i zrelu taktiku, za Hukića je bila više od odličja.
- „Taj stepenik pobjedničkog postolja mi je najvažniji i najdraži. Znam koliko sam dao za taj uspjeh i koliko smo kao ekipa bili povezani“, isticao je kasnije.
Iako je karijeru završio prerano, sa svega 24 godine, ostao je neraskidivo vezan za sport. Kao trener i sportski radnik, od 2001. godine gradi nove generacije biciklista u Novom Pazaru. Mnogi njegovi puleni postali su reprezentativci i osvajači medalja, potvrđujući njegov pedagoški i stručni autoritet.
Za doprinos sportu, više puta je proglašavan najboljim trenerom i sportskim radnikom u svom gradu. I danas, s istom strašću, govori o potrebi da se mladi usmjere ka sportu i zdravim vrijednostima.
Iako je ostao bez olimpijske scene na kojoj je, po mišljenju mnogih, mogao do medalje 1980. godine, Hazbija Hukić ostaje uspravan primjer sportiste kojem su čast i princip bili iznad svega. Njegova bronza s Balkanijade zato nije samo medalja – ona je simbol jedne karijere i jednog karaktera.
Kompletan intervju pogledajte na fremedia.rs