Prema savremenim izvorima, prvi poznati pokušaj atentata na gradonačelnika Novog Pazara i narodnog predstavnika Aćifa Hadžiahmetovića (Aćif-efendiju) dogodio se tokom leta 1933. godine. Napadač je, kako navodi sandžački istoričar Husein-aga Zatrić, bio lokalni srpski nacionalista Milojko Roginjac iz naselja Grlica. Roginjac je sačekao efendiju ispred njegove porodične kuće u tadašnjem Ćerćiskom sokaku (današnjoj ulici Gojka Bačanina) i noću ga sa leđa napao sjekirom. Ulice su bile slabo osvetljene, ali je Aćif-efendija na vreme opazio senku napadača, okrenuo se i uspeo da mu istrgne sjekiru iz ruke. Njegovi komšije brzo su istrčali i pritrčali u pomoć povređenom efendiji. Iako je zadobio teže povrede po glavi i ramenu, Aćif je preživeo napad.
Napad je izazvao buru tračeva – po tvrđenjima gradskih uznika, pored Milojka Roginjca u atentat su navodno umiješani i radnik Bako Marovac. Zvanična istraga nije uspijela da identifikuje napadače, ali je čaršija ubrzo za događaj saznala da je iza svega stajalo antimuslimansko djelovanje. O ovom događaju je pisao i bošnjački vjerski vođa Omer-efendija Koničanin u svojim sijećanjima, navodeći da su atentatori planirali da ubiju Aćifa, ali da im to nije pošlo za rukom. Prema njegovom izveštaju, nakon napada muslimani Novog Pazara su se još više solidarizovali sa efendijom kao vođom zajednice.
Atentat je imao značajne posledice po političku situaciju. Dogodio se neposredno pred lokalne izbore 1933. godine, i preko njega su brzinski prešla sva nadmetanja. Muslimanska populacija se u gradskim čaršijama ujedinila oko podrške Aćifu, videvši u njemu “ratnika i zaštitnika” svoje vijere. Neki izvori čak navode da su Albanci sa Kosova organizovali demonstracije solidarnosti sa ranjenim efendijom u Novom Pazaru, donoseći mu podršku protiv “ubica”. Aćif-efendija je potom iskoristio društveni naboj – podržao je na izborima kandidata Demokratske stranke Dušana Davidovića, koji je pobijedio rivala iz režimske Jugoslovenske nacionalne stranke. Incident je, međutim, dodatno zagrejao odnose Srba i Bošnjaka u Pazaru – najveći dio muslimana još jače je stao na stranu svog vođe, dok je izgred uticao na zaoštravanje međunacionalnih tenzija.
U međuratnom periodu Novi Pazar je bio multietnički grad sa sklonostima ka vijerskoj podeli i napetostima. Istorijski gledano, Sandžak je nakon Drugog balkanskog rata 1913. pripao Srbiji, a tom prilikom je došlo do prekida autonomije muslimanskog stanovništva. U Novom Pazaru su Bošnjaci i Albanci činili većinu stanovništva: po popisu 1931. u gradu je živelo oko 10.361 građana, uz postupno smanjenje stanovništva usled emigracija i siromaštva. Podaci iz kraja 1930-ih pokazuju da je čak oko 66% stanovnika novopazarsko-tutinskog vakufa bilo muslimanske vijeroispovesti. Mnoge bošnjačko-muslimanske porodice su se tada selile ili pripremale za preseljenje u Tursku zbog ekonomskih teškoća, a dobar dio je to i ostvario tokom 1920-ih i 1930-ih. Srpsko pravoslavni stanovnici činili su ostatak, često se osijećajući kao nacionalna manjina kojoj centar vlasti želi da utiče na Sandžak.
Centralna vlast Kraljevine SHS je sprovela agrarnu reformu i kolonizaciju po kojoj je značajne površine zemlje oduzeto od muslimanskih bega i aga i podeljeno hrišćanskim seljacima. Kritičari su o tom potezu govorili kao o „otimanju zemlje“ za korist srpskih seljaka. U Sandžaku nije bilo industrije i infrastrukture je bila slabo razvijena; stanovništvo je preživljavalo mahom od poljoprivrede uz oskudne uslove. Pod pritiskom najniže klase i obećanjima vlasti, neki od osiromašenih muslimanskih notabli su se povremeno priklanjali vlasti, ali je većina Bošnjaka gajila sumnju prema državnim strukturama koje su došle posle 1918. godine.
Politički, Bošnjaci i Albanci su nakon 1924. godine ostali bez svoje parlamentarne stranke. Aćif Hadžiahmetović je uvećao svoj ugled upravo kao vođa ilegalnih Bošnjačko-albanske zajednice. On je u Sarajevu i Beogradu bio poznat kao vođa Džemijeta (Džemijet-el-islami) koji je okupljao muslimane Sandžaka, Kosova i Makedonije. Režim kralja Aleksandra i premijera Pašića nasilno je rasformirao Džemijet 1924. godine – vlast je 28. maja 1924. god. zabranila rad te stranke nakon „velikog terora nad bošnjačkim stanovništvom Novog Pazara“. Za Bošnjake je nakon toga nastupio period bez političke stranke, pa su lokalni vođe poput Aćifa često samo preko gradskih izbora i drugih unutrašnjih mehanizama pokušavali da obezbijede jednak tretman. U toj atmosferi političkog ogorčenja, ekstremne nacionalističke ideologije dobijale su na privlačnosti. Nekoliko izveštaja tog doba pripisuje atentat upravo djelovanju velikosrpskih nacionalističkih krugova – iako su tačne veze nejasne, Savremeni navodi da su prvo dva pokušaja atentata planirana od „velikosrpskih nacionalista“ iz Beograda, dok je Roginjac bio lokalni izvršilac. Sve u svemu, Novi Pazar 1930-ih bio je grad dubokih podela među verskim i nacionalnim zajednicama, a neuspeli atentat na Aćif-efendiju bio je samo jedan od znaka sve većeg međunacionalnog razdora.