Na 1100 metara nadmorske visine, na prostranstvima Pešterske visoravni, rađa se posebna priča o stoci i ljudima. Jagnjad ovdašnje sjeničke pramenke pasu čajeve, ljekovito bilje i majčinu dušicu, što mesu daje jedinstven ukus i miris koji se ne može naći nigdje drugo.
Pastiri ističu da ovakav spoj čiste prirode, planinskog vazduha i bistre vode danas predstavlja rijetku privilegiju. To bogatstvo Peštera čini osnovom za kvalitetnu jagnjetinu, ali i nadaleko poznati sjenički sir.
- „Na Pešteru sve ima poseban ukus, jer ovdje priroda nije dotaknuta hemijom i industrijom. Naša jagnjad pasu na pašnjacima koji su puni ljekovitog bilja, a to se prenosi i u meso“, kažu mještani.
Klimu Peštera često opisuju poređenjem – zimi je ovo „balkanski Sibir“, dok se ljeti može uporediti sa stočarskim krajevima Evrope. Po surovosti, ali i lepoti, Pešter je „srpski Tibet“. Međutim, zbog tradicionalnog uzgoja stoke, sira i mesa, nerijetko se naziva i „srpska Andaluzija“.
Kao što Andaluziju krasi merino ovca, tako Pešter ima svoju sjeničku pramenku. Ona možda nema svjetsku prepoznatljivost, ali je neuporedivo otporna na surove zime i vjetrove. Daje dovoljno i mlijeka i mesa, što je za ovdašnje uslove dragocjeno.
- „Pramenka je ovdje opstala vijekovima i ostala vjerna čovjeku, baš kao što su i ljudi ostali vjerni njoj“, dodaje jedan od pešterskih stočara.
Za Pešterce, jagnjetina nije samo hrana, već i dio identiteta, običaja i gostoprimstva. Pešterska pramenka je dokaz da se priroda i čovjek mogu nadopunjavati – da se tradicija može sačuvati, a kvalitet prenijeti na generacije koje dolaze. POgledajte video ispod teksta.