Dok se ime prof. dr. Rasima Muminovića s poštovanjem izgovaralo u univerzitetskim centrima Evrope, u njegovoj rodnoj Sjenici i Sandžaku ostajalo je gotovo tiho. Paradoks koji često prati velike umove – da su priznati daleko od kuće, a prešućeni tamo gdje su ponikli – na njegovom primjeru dobija punu težinu.
Rođen 22. aprila 1935. godine u selu Trijebine kod Sjenice, u uglednoj bošnjačkoj imamskoj porodici (otac hadži Hivzija i majka Hajruša, rođ. Biberović), Rasim Muminović je od najranijih dana nosio spoj duhovnosti, znanja i etičke odgovornosti. Preselio je na Ahiret 24. oktobra 2012. godine, ostavivši iza sebe jedno od najznačajnijih filozofskih opusa bošnjačke i evropske misli.
Osnovno obrazovanje stekao je u Sjenici, a Gazi Husrev-begovu medresu završio u Sarajevu. Studije filozofije i njemačkog jezika okončao je na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, dok je postdiplomski studij etike završio u Beogradu. Doktorsku disertaciju „Gnoseološko-ontološki temelji Blochove filozofije“ odbranio je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu, čime je već tada skrenuo pažnju najeminentnijih filozofskih krugova.
Kao stipendista prestižne Alexander von Humboldt fondacije, boravio je na Univerzitetu u Bonu, gdje je radio s profesorom Gerhardom Schmidtom. Bio je redovni učesnik međunarodnih kongresa, simpozija i naučnih rasprava, ostavljajući snažan trag u evropskoj filozofskoj misli.
Na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu prošao je sva akademska zvanja – od asistenta do redovnog profesora, a po odlasku u penziju izabran je za profesora emeritusa. Objavio je više od 500 naučnih, stručnih i publicističkih radova, te kapitalna djela koja su obilježila savremenu filozofiju:
„Filozofija Ernsta Blocha“ (1973) – knjiga koja mu je otvorila vrata evropske filozofske elite;
„Ljudskost i povijesnost“ (1978) i „Ethos i ljudsko bivstvovanje“ (1989/1997) – djela koja se smatraju vrhuncem etičke misli na bosanskom jeziku;
„Srbizam i stradalništvo Bošnjaka“ i „Fenomenologija srpske genocidne svijesti“ – filozofski odgovor na agresiju i stradanje Bošnjaka;
„Filozofija ideologije“ (tri toma) – monumentalna trilogija koju mnogi ocjenjuju jednim od najznačajnijih filozofskih poduhvata 21. stoljeća;
„Hadži Murad i Sandžak“ – prva cjelovita filozofsko-historijska monografija o jednoj od ključnih ličnosti sandžačke povijesti.
Kolege i studenti pamte Muminovića kao izuzetno principijelnog, skromnog i etički dosljednog profesora. Njegove besjede bile su primjer lucidne argumentacije, bez vrijeđanja i omalovažavanja sagovornika. Bio je filozof koji je mislio, ali i govorio – naročito onda kada su Bošnjaci Bosne i Sandžaka bili izloženi progonima i nasilju. Nije pristajao na šutnju, svrstavajući se među rijetke intelektualce koji su javno i hrabro branili istinu, slobodu i dostojanstvo čovjeka.
Pet ključnih pojmova njegove filozofije – Istina, Sloboda, Čovjek, Bosna i Sandžak – najbolje oslikavaju širinu i dubinu njegovog misaonog svijeta. Bio je rado viđen gost i predavač na univerzitetima širom Evrope, naročito u njemačkim filozofskim krugovima. Ostala je zapamćena izjava filozofa Ernsta Blocha, koji je prilikom promocije Muminovićeve knjige u Tibingenu kazao da „filozof iz Bosne poznaje filozofiju možda i bolje od njega samog“.
Iza prof. dr. Rasima Muminovića ostale su i brojne rukopisne sveske, neobjavljeni tekstovi i ideje koje čekaju sistematsku obradu i objavljivanje. Ako za života nije dočekao priznanja koja je zasluživao u rodnom kraju, ostaje obaveza institucija da njegovo ime trajno ugrade u kulturnu i akademsku memoriju – kroz nagrade, edicije i istraživačke projekte.
Jer društva se ne mjere brojem spomenika, već odnosom prema vlastitim velikanima. A prof. dr. Rasim Muminović to nesumnjivo jeste – jedan od najvećih vrhova bošnjačke, sandžačke i evropske filozofske misli.