Iako se u historiografiji bivše Jugoslavije svrstava među najznačajnije intelektualce i društvene mislioce svog vremena, Sreten Vukosavljević danas u Sandžaku nema ni ulicu, ni trg, ni spomen-obilježje, niti instituciju koja nosi njegovo ime. Paradoks je tim veći što je upravo Vukosavljević bio najdosljedniji i najprincipijelniji borac za očuvanje Sandžaka kao posebne političko-administrativne cjeline nakon Drugog svjetskog rata.
Za razliku od većine tadašnje političke elite, Vukosavljević je jasno i nedvosmisleno bio protiv podjele Sandžaka između Srbije i Crne Gore. U njegovom razumijevanju, Sandžak nije bio puka teritorijalna kategorija, već „oblast“ – pojam sa sopstvenim političkim, ekonomskim i društvenim obilježjima, nastalim kroz historijski kontinuitet.
Odluku o rasformiranju ZAVNO Sandžaka i njegovoj podjeli trebalo je da sprovedu Moša Pijade, Mile Peruničić i dr Rade Pribićević, a potvrđena je na Trećem zasjedanju AVNOJ-a u Beogradu, 7. avgusta 1945. godine. Ta odluka donesena je bez konsultovanja naroda Sandžaka, odnosno bez učešća tzv. „baze“.
U tom procesu Sreten Vukosavljević ostao je usamljen glas razuma – jedini koji nije potpisao odluku o gašenju ZAVNO Sandžaka. Smatrao je da se sa sudbinom ove oblasti ne smije žuriti i da rješenje mora biti rezultat šireg političkog i društvenog dogovora.
Prema tadašnjem stavu Predsjedništva AVNOJ-a, Sandžak se nije mogao konstituisati kao autonomna oblast jer bi to, kako je obrazlagano, bilo „previše“ za Srbiju, u čijim su se okvirima već nazirale dvije autonomne pokrajine. Za razliku od Hrvatske, gdje ni Dalmacija niti krajevi sa srpskim stanovništvom nisu razmatrani kao autonomije, u Srbiji se, prema tom tumačenju, nije smjela dalje širiti „asimetrija“.
Bez preciznog razgraničenja Srbije i Crne Gore, nije se mogla sazvati ni Ustavotvorna skupština, pa je pitanje Sandžaka riješeno administrativno – bez saglasnosti njegovih stanovnika.
U raspravama su postojali i alternativni prijedlozi. Marko Vujačić je, primjera radi, predlagao da Kosovo i Metohija i Sandžak – posebno Novopazarski Sandžak – pripadnu Crnoj Gori kao „dva Dukadžina“. Međutim, Kardelj, Moša Pijade i drugi lideri odbacili su tu ideju, pozivajući se na političke, saobraćajne i ekonomske razloge.
Zvanični stav AVNOJ-a bio je da Sandžak nema nacionalnu osnovu za autonomiju jer su Srbi i Muslimani bili izmiješani, te da bi autonomno rješenje predstavljalo „izlišno i neracionalno drobljenje“ Srbije, Crne Gore i same Jugoslavije. Smatralo se i da Muslimani mogu ostvarivati svoja prava i u Srbiji i u Crnoj Gori, pa se Sandžak, po toj logici, nije morao posebno konstituisati.
Nasuprot takvim argumentima, Vukosavljević je ostao dosljedan stavu da Sandžak ima vlastitu političku i privrednu logiku, te da njegova podjela predstavlja historijsku nepravdu. Kardelj i Žujović su tvrdili da Sandžak nema uslove za samostalan život, zagovarajući podjelu po „političko-ekonomskoj i geografskoj gravitaciji srezova“. Žujović je čak smatrao da bi priključenje Sandžaka Crnoj Gori značilo obnavljanje Zetske banovine, dok je za Novi Pazar Ibarska dolina bila prirodniji izlaz.
Danas, decenijama kasnije, ime Sretena Vukosavljevića gotovo da ne postoji u javnom prostoru Sandžaka. Ta tišina govori možda glasnije od svih rasprava iz 1945. godine. Ona svjedoči o odnosu prema ljudima koji su se usudili da misle drugačije i da brane ideju regionalne autonomije u trenutku kada je centralizam bio jači od historijske argumentacije.
Zaborav Sretena Vukosavljevića nije samo lični, već zaborav jedne ideje Sandžaka kao posebne oblasti, čiji se glas, uprkos svemu, i danas povremeno vraća – kao podsjetnik da neka pitanja nikada nisu do kraja zatvorena.